KIAM VI PREĜAS

“Plue, kiu homo el vi, kies filo de li petos panon, donos al li ŝtonon.”
Jesuo (Mateo, 7:9.)

Patro, en nia mondo, malgraŭ kompreneblaj mankoj propraj al homa kondiĉo, neniam donas ŝtonon al filo petinta panon.

Certe, kiam patro ekzamenas tiun aŭ alian peton, li devas konsideri la demandon laŭ vidpunktoj de tempo, cirkonstanco, neceso kaj loko.

Se filo estas ankoraŭ infano, lia patro ne proponos al li dinamiton kiel ludilon nur pro la fakto, ke la knabo larme kovrita, formulas dolorajn elpetojn; se  filo kuŝas psike turmentita, lia patro ne konfidos al li familian estradon nur pro tio, ke li direktas al li kortuŝajn petojn; se filo plurfoje lasis fali en ruinon sian hejmon pro senprudenta malŝparo, lia patro ne redonos al li, almenaŭ tuje, la gvidadon de hejmaj aferoj nur pro tio, ke li vidas sin ĉirkaŭita de filaj petegoj; kaj, se filo ne progresas laŭ lerneja instruado, patro ne koncedos al li longajn ripozojn nur pro tio, ke li aŭdas emociajn argumentojn.

Neniel patro estingos la esperojn de liaj filoj, sed, favore al ili mem, li koncedos tion aŭ alion, konforme al ties taŭgeco kaj sekureco, ĝis kiam ili atingos tiajn nivelojn de matureco, respondeco, merito kaj kapablo garantiantajn al ili liberecon peti tion, kion ili deziras.

Tiel okazas rilate patrojn en nia planedo…

Tial, kiam vi preĝas, se vi ne sentas vin konfida kaj trankvila pro la nura fakto, ke vi ploras kaj suferas, rememoru la kompaton kaj distingon jam ekzistantaj en homaj hejmoj, kaj ne malfidu la perfektan kaj senfinan mizerikordon de nia Ĉiela Patro.