Etikedo: Tradukaĵo

Ni ekzistas.

Ekzistas ĉiuj kreitaĵoj elirintaj el la Kreanta Spiro.

Ŝtono ekzistas, planto ekzistas, besto ekzistas…

Ekzistas animoj laŭ siaj diversaj evoluŝtupoj.

Laŭ spirita senco, vivi estas io alia, ol ekzisti.

Vivo estas sperto inda je senmorteco.

Multaj ekzistas elĉerpantaj siajn sanon kaj eblecojn en malplenaj agadoj, aŭ eĉ implikantaj sin en konspiroj de malbono kaj teksantaj, kontraŭ si mem, dolorajn reenkarniĝojn.

Multaj ekzistas detruantaj sian propran cerbon danke al senutila skribado, aŭ eĉ esprimantaj sin por proponi neadon kaj kruelecon, kio rezultigos elaĉetajn suferojn.

Multaj ekzistas nuligantaj siajn horojn en sencela parolado, aŭ eĉ utiligantaj siajn vortojn por vundi kaj frenezigi siajn similulojn, kio rezultigos asprajn ŝuldojn.

Multaj ekzistas petantaj tiun aŭ alian koncedon por, tuj poste, ĝin perdi per sensenca agado, aŭ eĉ manovrantaj ĝin malfavore al aliaj, kio verŝigas larmojn, kies elsekigo postulos longan tempon.

Tiuj estigantoj de senutileco kaj delikto ekzistas, same kiel ĉiu el ni ekzistas.

Atentu do, kion vi faras.

Lulilo proponas ekzistadon, sed vivo estas faro nia.

Bonfaru, kaj sciu, ke nur bono havas forton subteni pacon.

Krome, se supera scio jam prilumas vian spiriton, vi ja plene scias, ke ĉiuj niaj faroj estas subordigitaj al Dia kontrolo.

Ĉiu homo disponas liberan volon krei sian destinon, tamen ĉiu individuo, en tiu aŭ alia sfero de homa ekzistado, vivas dum difinita tempo.

Tiranoj kaj sanktuloj, malbonfarantoj kaj herooj ĉiam atingas momenton sur la vojo, kiam la Supera Mondo determinas al ili paŭzon por meditado.

Ĉiuj grandaj figuroj de pasinteco kaj ĉiuj grandaj personoj sur la nuntempa Tero spertis, kaj spertos  momenton, kiam la vivo admonos: “ne plu”.

Preparu do viajn agadplanojn, uzu inteligentecon, faru uzon de aŭtoritato, poluru vortojn, mobilizu  interrilatojn, ĝuu korinklinojn, apliku monon, praktiku vian laboron, kaj signu vian ĉeeston, kie ajn vi estas, per bonfaroj favoraj al ĉies bono, ĉar kredu aŭ ne, akceptu veron aŭ ĝin rifuzu, jen kiam vi misfaras, kio lernigas, jen kiam vi juste agas, kio perfektigas, via agado daŭros nur ĝis la momento, kiam la Sinjoro  permesos.

“Tiel same fido, ne havante farojn, estas en si mem malviva.”
(Jakobo, 2:17.)

Vi parolas pri la bonaj karakteroj de certa semo, kaj montras ĝiajn kvalitojn, tamen, se iu neglektas sian devon ĝin planti, via parola klopodo fariĝos vana.

Vi fieras pri viaj senriproĉaj talentoj artismaj, tamen, se vi ne klopodas ilin esprimi, vi neeviteble falos en ridindan situacion antaŭ tiuj aŭdintaj vin.

Vi skizas grandvaloran projekton por konstrui imponan konstruaĵon, tamen, se vi ne komencas ĝin starigi, viaj planoj, eĉ se plej belaj, estos destinitaj ŝimi en forgeso.

Vi plene fidas al kreditoro pruntinta al vi certajn rimedojn, tamen, se vi ne kvitigos vin kontraŭ li, vi bankrotos.

Vi diskonigas avantaĝojn pri certa maŝino, tamen, se neniu provas funkciigi ĝian meĥanismon, la aparato, eĉ se plej utila, restos forgesita kiel sentaŭga brokantaĵo.

Tiel same okazas rilate animajn aferojn. Verdire, ni laŭdas la Dian providencon, fidas niajn esperojn al Kristo, admiras virton, kaj kredas al potenco de bono; tamen, se nenion ni faras koncerne bonajn farojn, nia fido, eĉ se vigla kaj brila, ne prosperos.

“Sed se iu ne zorgas pri siaj propraj, kaj precipe pri siaj familianoj, tiu malkonfesis la fidon…”
Paŭlo (I Timoteo, 5:8.)

Multaj tiel sin tenas.

Ili elverŝas admirinde belajn mesaĝojn sur siajn aŭdantojn, kaj ilin instigas al kompato; ili ŝpinas konceptojn kaj citaĵojn, por ke afableco estu rememorata, sed, ĉe sia hejma templo, ili fariĝas turmentantoj kun ekrido sur siaj lipoj.

Ili verkas grandvalorajn paĝojn por honori la virton, kaj kortuŝas amason da homoj, sed, inter la hejmaj muroj, ili stampas nenian ĝentilecon sur la koroj kun ili kunvivantaj.

Ili iniciatas entreprenon por publika helpo al viktimoj de katastrofoj okazintaj en aliaj kontinentoj, kaj fariĝas indaj je granda honoro, sed, al la servisto primetinta al ili manĝotablon, ili neas simplan rigardon afablan.

Ili instigas la komunumon, en kiu ili vivas, al ekstremoj de ekonomia heroeco por starigi azilojn kaj hospitalojn, kaj konkuras kun aliaj pri propagandaj meritoj, ĉirkaŭ sia propra nomo, sed, al sia malfeliĉa avo, kies kadukeco jam estas evidenta, ili ne hezitas montri vojon al maljunulejo.

Ni ne troviĝas inter tiuj, kiuj malaprobos similan sintenon.

Ĉia ero da amo registriĝas en la Leĝo favore al tiuj ĝin farintaj.

Pli valoras bonfari al iu vivanta malproksime de ni, ol fari nenian bonon.

Ni helpu, jes, ni helpu la aliajn tiom, kiom al ni estas eble, sed ni estu same bonaj al tiuj, kiuj spiras hejme, kune kun ni, la saman aeron.

Jarcentaj ŝuldantoj, ni havas en nia hejmo, ĉe nia metiejo, sur komuna vojo, laŭ idealo aŭ ĉe parencaro, la ĉefajn atestantojn pri nia elaĉeto.

Meditu pri la bono, kiun vi esperas el aliula parolo, por ke via vorto ne ŝanĝiĝu en ilon de malbono…

Se vi bezonas tiun aŭ alian kunlaboron, danku tiun kunulon, kiu apogas vian peton per notoj de simpatio.

En momento de misfaro, kiam multaj kritikas vian malzorgon, vi konstatas feliĉa kompreneman frazon de kunulo pravigantan aŭ senkulpigantan vin. 

Kun animo turmentita, antaŭ elprovoj amase alvenintaj, ĉe la ĉiutagaj luktoj, konsideru Ĉiela rimedo la malavarajn notojn de tiuj vin instigantaj al pacienco.

Korpremite al devaj kaj ĝenaj sintenoj, vi observas, ke via anksio mildiĝas antaŭ kuraĝigaj notoj de tiuj donantaj al vi apogon kaj komprenemon.

Ĉirkaŭite de amaraj malfacilaĵoj, antaŭ plendo kaj malespero elirantaj el via buŝo, benu la helpon de tiuj, kiuj, per notoj de toleremo, vin trankviligas.

Kiam vi estas tuj komplikonta problemojn, aŭ, per via parolo, tuj faronta vinagra aliulan humoron, rememoru la parolan helpon, kiun vi bezonas de via proksimulo.

Se ni aspiras ĝui trezorojn de vivo kaj tempo, ni apliku tiun oran regulon al tio koncernanta nian langon.

Ni flustru en aliulajn orelojn la pacon, kiun ni revas akiri, kaj parolu pri aliulaj vivoj tion, kion ni deziras, ke aliaj parolu pri la nia.

El la libro
“Palavras de vida eterna”,
mediume skribita de Chico Xavier,
kaj al Esperanto tradukita de Joel do Ó.

Preskaŭ ĉiam, ni deziras konsideron apartan kaj plej bonan fare de tiuj kun ni kunvivantaj.

Ni forte deziras estimon kapablan kompreni niajn plej intimajn intencojn, teni sin neskuebla en iu ajn cirkonstanco, tolereme aŭdi nin sen plendoj, eĉ en tre akraj cirkonstancoj, pardoni niajn misagojn, postuli de ni nenian repagon pro farita bono, neniam peti de ni dankemon kiel tributon, kuraĝigi kaj subteni nin, kiam fariĝas tristaj niaj tagoj kaj preni parton en niaj ĝojoj, kiam restas sennubaj niaj horoj…

Ni aspiras ricevi plenan komprenemon kaj perfektan amikecon; sed, se ni elpetas fratinklinojn signitajn de tiaj valoroj, nepre necesas, ke ni ekestu por la aliaj, tia modela amiko.

Se ni deziras rikolti amon kaj paciencon el la manifestiĝoj de nia proksimulo, ni lernu disponigi tiajn valorojn al tiuj irantaj survoje kun ni.

Boneco estigas bonecon.

Altruismo naskas altruismon.

En tiu senco, la parolo de la apostolo Paŭlo estas klara kaj vera: “ĉio, kion oni semas, tion ankaŭ li rikoltos.”

El la libro
“Palavras de vida eterna”,
mediume skribita de Chico Xavier,
kaj al Esperanto tradukita de Joel do Ó.

“Konsentu rapide kun via kontraŭulo…”
Jesuo (Johano, 5:25.)

Antaŭ malamikoj, gardu vian propran serenecon.

Paciĝi kun kontraŭulo, laŭ la instruoj de Kristo, signifas rekoni, antaŭ ĉio, lian rajton al opinio.

Postuli estimon aŭ komprenemon de aliaj kaj pli ol necese zorgi pri kritikaj rimarkoj estiĝantaj ĉirkaŭ ni signifas perdi valoran tempon, ĉar, koncernas nin la devo garantii al ni mem trankvilecon en nia propra konscienco.

Harmonii kun ĉiuj nin persekutantaj kaj kalumniantaj estas do rekoni iliajn noblajn kvalitojn kaj sincere deziri, ke ili triumfu en la taskoj, pri kies plenumado  ili kritikas nin, kaj, ke ni lernu profiti de iliaj avertoj kaj kritikoj rilate al tio, pri kio tiaj admonoj montriĝas utilaj kaj fruktodonaj; kaj, pri tio, kio koncernas nin, ni aktive iru antaŭen sur la vojo, sur kiu la vivo lokis nin.

Tial ni rezignu la pretendon vivi sen kontraŭuloj, kiuj, verdire, ĉiam rolas kiel kontrolantoj kaj ekzamenantoj de niaj agoj; tamen, ni daŭrigu nian servadon, kaj profitu ilian kunlaboron surbaze de paco en ni mem.

Eĉ Kristo mem ne sukcesis eviti tiajn ĝenojn.

Neniam iu sukcesis ŝteli pacon de la Majstro; Li, kiu kuraĝigis nin ami malamikojn, naskiĝis, kreskis, batalis, servis kaj foriris de la Tero, kun ili kaj apud ili.

El la libro
“Palavras de vida eterna”,
mediume skribita de Chico Xavier,
kaj al Esperanto tradukita de Joel do Ó.