Kategorio: Sen kategorio

“Tiel same fido, ne havante farojn, estas en si mem malviva.”
(Jakobo, 2:17.)

Vi parolas pri la bonaj karakteroj de certa semo, kaj montras ĝiajn kvalitojn, tamen, se iu neglektas sian devon ĝin planti, via parola klopodo fariĝos vana.

Vi fieras pri viaj senriproĉaj talentoj artismaj, tamen, se vi ne klopodas ilin esprimi, vi neeviteble falos en ridindan situacion antaŭ tiuj aŭdintaj vin.

Vi skizas grandvaloran projekton por konstrui imponan konstruaĵon, tamen, se vi ne komencas ĝin starigi, viaj planoj, eĉ se plej belaj, estos destinitaj ŝimi en forgeso.

Vi plene fidas al kreditoro pruntinta al vi certajn rimedojn, tamen, se vi ne kvitigos vin kontraŭ li, vi bankrotos.

Vi diskonigas avantaĝojn pri certa maŝino, tamen, se neniu provas funkciigi ĝian meĥanismon, la aparato, eĉ se plej utila, restos forgesita kiel sentaŭga brokantaĵo.

Tiel same okazas rilate animajn aferojn. Verdire, ni laŭdas la Dian providencon, fidas niajn esperojn al Kristo, admiras virton, kaj kredas al potenco de bono; tamen, se nenion ni faras koncerne bonajn farojn, nia fido, eĉ se vigla kaj brila, ne prosperos.

“Sed se iu ne zorgas pri siaj propraj, kaj precipe pri siaj familianoj, tiu malkonfesis la fidon…”
Paŭlo (I Timoteo, 5:8.)

Multaj tiel sin tenas.

Ili elverŝas admirinde belajn mesaĝojn sur siajn aŭdantojn, kaj ilin instigas al kompato; ili ŝpinas konceptojn kaj citaĵojn, por ke afableco estu rememorata, sed, ĉe sia hejma templo, ili fariĝas turmentantoj kun ekrido sur siaj lipoj.

Ili verkas grandvalorajn paĝojn por honori la virton, kaj kortuŝas amason da homoj, sed, inter la hejmaj muroj, ili stampas nenian ĝentilecon sur la koroj kun ili kunvivantaj.

Ili iniciatas entreprenon por publika helpo al viktimoj de katastrofoj okazintaj en aliaj kontinentoj, kaj fariĝas indaj je granda honoro, sed, al la servisto primetinta al ili manĝotablon, ili neas simplan rigardon afablan.

Ili instigas la komunumon, en kiu ili vivas, al ekstremoj de ekonomia heroeco por starigi azilojn kaj hospitalojn, kaj konkuras kun aliaj pri propagandaj meritoj, ĉirkaŭ sia propra nomo, sed, al sia malfeliĉa avo, kies kadukeco jam estas evidenta, ili ne hezitas montri vojon al maljunulejo.

Ni ne troviĝas inter tiuj, kiuj malaprobos similan sintenon.

Ĉia ero da amo registriĝas en la Leĝo favore al tiuj ĝin farintaj.

Pli valoras bonfari al iu vivanta malproksime de ni, ol fari nenian bonon.

Ni helpu, jes, ni helpu la aliajn tiom, kiom al ni estas eble, sed ni estu same bonaj al tiuj, kiuj spiras hejme, kune kun ni, la saman aeron.

Jarcentaj ŝuldantoj, ni havas en nia hejmo, ĉe nia metiejo, sur komuna vojo, laŭ idealo aŭ ĉe parencaro, la ĉefajn atestantojn pri nia elaĉeto.

Meditu pri la bono, kiun vi esperas el aliula parolo, por ke via vorto ne ŝanĝiĝu en ilon de malbono…

Se vi bezonas tiun aŭ alian kunlaboron, danku tiun kunulon, kiu apogas vian peton per notoj de simpatio.

En momento de misfaro, kiam multaj kritikas vian malzorgon, vi konstatas feliĉa kompreneman frazon de kunulo pravigantan aŭ senkulpigantan vin. 

Kun animo turmentita, antaŭ elprovoj amase alvenintaj, ĉe la ĉiutagaj luktoj, konsideru Ĉiela rimedo la malavarajn notojn de tiuj vin instigantaj al pacienco.

Korpremite al devaj kaj ĝenaj sintenoj, vi observas, ke via anksio mildiĝas antaŭ kuraĝigaj notoj de tiuj donantaj al vi apogon kaj komprenemon.

Ĉirkaŭite de amaraj malfacilaĵoj, antaŭ plendo kaj malespero elirantaj el via buŝo, benu la helpon de tiuj, kiuj, per notoj de toleremo, vin trankviligas.

Kiam vi estas tuj komplikonta problemojn, aŭ, per via parolo, tuj faronta vinagra aliulan humoron, rememoru la parolan helpon, kiun vi bezonas de via proksimulo.

Se ni aspiras ĝui trezorojn de vivo kaj tempo, ni apliku tiun oran regulon al tio koncernanta nian langon.

Ni flustru en aliulajn orelojn la pacon, kiun ni revas akiri, kaj parolu pri aliulaj vivoj tion, kion ni deziras, ke aliaj parolu pri la nia.

El la libro
“Palavras de vida eterna”,
mediume skribita de Chico Xavier,
kaj al Esperanto tradukita de Joel do Ó.

Preskaŭ ĉiam, ni deziras konsideron apartan kaj plej bonan fare de tiuj kun ni kunvivantaj.

Ni forte deziras estimon kapablan kompreni niajn plej intimajn intencojn, teni sin neskuebla en iu ajn cirkonstanco, tolereme aŭdi nin sen plendoj, eĉ en tre akraj cirkonstancoj, pardoni niajn misagojn, postuli de ni nenian repagon pro farita bono, neniam peti de ni dankemon kiel tributon, kuraĝigi kaj subteni nin, kiam fariĝas tristaj niaj tagoj kaj preni parton en niaj ĝojoj, kiam restas sennubaj niaj horoj…

Ni aspiras ricevi plenan komprenemon kaj perfektan amikecon; sed, se ni elpetas fratinklinojn signitajn de tiaj valoroj, nepre necesas, ke ni ekestu por la aliaj, tia modela amiko.

Se ni deziras rikolti amon kaj paciencon el la manifestiĝoj de nia proksimulo, ni lernu disponigi tiajn valorojn al tiuj irantaj survoje kun ni.

Boneco estigas bonecon.

Altruismo naskas altruismon.

En tiu senco, la parolo de la apostolo Paŭlo estas klara kaj vera: “ĉio, kion oni semas, tion ankaŭ li rikoltos.”

El la libro
“Palavras de vida eterna”,
mediume skribita de Chico Xavier,
kaj al Esperanto tradukita de Joel do Ó.

“Konsentu rapide kun via kontraŭulo…”
Jesuo (Johano, 5:25.)

Antaŭ malamikoj, gardu vian propran serenecon.

Paciĝi kun kontraŭulo, laŭ la instruoj de Kristo, signifas rekoni, antaŭ ĉio, lian rajton al opinio.

Postuli estimon aŭ komprenemon de aliaj kaj pli ol necese zorgi pri kritikaj rimarkoj estiĝantaj ĉirkaŭ ni signifas perdi valoran tempon, ĉar, koncernas nin la devo garantii al ni mem trankvilecon en nia propra konscienco.

Harmonii kun ĉiuj nin persekutantaj kaj kalumniantaj estas do rekoni iliajn noblajn kvalitojn kaj sincere deziri, ke ili triumfu en la taskoj, pri kies plenumado  ili kritikas nin, kaj, ke ni lernu profiti de iliaj avertoj kaj kritikoj rilate al tio, pri kio tiaj admonoj montriĝas utilaj kaj fruktodonaj; kaj, pri tio, kio koncernas nin, ni aktive iru antaŭen sur la vojo, sur kiu la vivo lokis nin.

Tial ni rezignu la pretendon vivi sen kontraŭuloj, kiuj, verdire, ĉiam rolas kiel kontrolantoj kaj ekzamenantoj de niaj agoj; tamen, ni daŭrigu nian servadon, kaj profitu ilian kunlaboron surbaze de paco en ni mem.

Eĉ Kristo mem ne sukcesis eviti tiajn ĝenojn.

Neniam iu sukcesis ŝteli pacon de la Majstro; Li, kiu kuraĝigis nin ami malamikojn, naskiĝis, kreskis, batalis, servis kaj foriris de la Tero, kun ili kaj apud ili.

El la libro
“Palavras de vida eterna”,
mediume skribita de Chico Xavier,
kaj al Esperanto tradukita de Joel do Ó.

Jen stranga normo, per kiu homo taksas sin posedanto de la ŝlosiloj de Supera Vivo nur pro tio, ke li tenadas fidon, kvazaŭ sufiĉus nur konvinko, por ke stariĝu projektita konstruaĵo.

Ni komparu fidon kaj farojn kun projekto kaj konstruaĵoj.

Sen taŭga plano, ne stariĝas konstruaĵo laŭ precizaj trajtoj.

Oni notu, tamen, ke, eĉ arkitektura improvizaĵo senplane konstruita taŭgas ĉie ajn por ŝirmi tiujn sencele vojirantajn, kaj la plej nobla projekto sen la responda konkretigo, fariĝas nenio pli ol grandvalora krokizo, kies destino estas dosierujo.

Vojaĝanto portas kun si vastan kolekton da skizoj, per kiuj stariĝos tuta urbo, sed, se li ne disponos simplan tendon, per kiu li ŝirmos sin dum pluvego, certe liaj konstruplanoj, malgraŭ ilia respektindeco, ne malhelpos al pluvo, lin ĝisoste malsekigi.

Havi fidon signifas teni religian kredon, sed kultivi fidon signifas observi kompetentecon kaj akuratecon, ĉe la plenumado de siaj devoj.

Neniu elaĉetas ŝuldon nur pro tio, ke li simple laŭdas la ŝuldaton.

Tion kompreninte, ni ne lasu nin preni de fantazioj.

Ni garantiu, ke al ni ne mankos la Dia Boneco, sed ni starigu en ni la homan bonecon.

Eĉ se tre alta la fido de iu al la Plej Alta Potenco de la Universo, tio, per si mem, ne donas al li la rajton postuli bonon efektive nefaritan de li.

“Ne forgesu gastamon al nekonatoj; ĉar per tio iuj gastigis anĝelojn, ne sciante.”
Paŭlo (Hebreoj, 13:2.)

Eble, ne ĉiam vi disponos hejman etoson necesan por gastigi kunulojn ĉe vi.

Obstakloj kaj familiaj interrilatoj, ne malofte, estigas malfacilaĵojn.

Se viaj familianoj ankoraŭ ne kongruas kun vi pri kultivo de ĝentileco, ne estas prudente, ke vi perfortu la hejman harmonion per starigo de disputo nome de la Evangelio, kies rekomendo estas ilin servi.

Neniel prudente amasigi kunulojn en malgranda ĉambro kaj trudi al ili ĝenojn je preteksto de karitato.

Ĉiuj ni, tamen, kapablas malfermi la pordojn de nia animo kaj proponi koran akcepton.

El inter senkonsolaj homoj, ne ĉiuj troviĝas inter vojirantaj senhejmuloj.

Tie kaj tie, ni renkontas tiujn senigitajn je kuraĝigo kaj kunvivado…

Atente observu, kaj vi ilin trovos survoje petantajn komprenemon.

Proponu al ili kuraĝigan frazon, penson pri paco, amikan esprimon, momenton de frata inklino.

Eble, tiu hodiaŭ stariĝanta danke al via ereto da amo, fariĝos amika animo, kies donacoj de benoj solvos viajn morgaŭajn problemojn. Ne konsideru vin senutila, nek vin taksu nekapabla.

Efektive, ĉiu homo kapablas helpi iun kaj donaci varmigan kovrilon de simpatio farita per mildaj fadenoj rikoltitaj ĉe la koro.

El la libro

Estu via karaktero sen monamo; estu kontentaj je tio, kion vi havas; ĉar Li mem diris: Mi ne foriros de vi kaj ne forlasos vin”
Paŭlo (Hebreoj, 13:5.)

Spiritoj enkarniĝas kaj elkarniĝas sur la Tero por perfektiĝi, survoje al la Superaj Sferoj en la Universo.

Ne enkarcerigu vin do ĉe la turmentoj de superfluo, kiun avareco amasigas kiel nemalhaveblan rimedon por la vivo, ĉar elpensas fantaziajn bezonojn, en bedaŭrinda blindeco.

Pomkultivisto manĝos, el la fruktoj de sia horto, nur la kvanton proporcian al la amplekso de sia stomako.

Grocisto de kotono vestos sin per ĉemizo nur po unu je ĉiu fojo.

Kaj pomkultivisto kaj negocisto, tamen, estos benataj en la Ĉielo, se ili liberigos la rimedojn administratajn de ili, favore al laboro, kiu dignigas, al edukado, kiu plialtigas, al karitato, kiu restarigas, al frateco, kiu sublimigas.

Ni plenumu la devojn proponitajn al ni de la cirkonstancoj, kaj tenu, en nia spirito, idealojn de pliboniĝo, sed ni lernu kontentiĝi kun tio, kion ni havas sen ambicii, kion ni ne posedas koncerne  pasemajn akiraĵojn, por ke ni konkeru la virtojn mankantaj al ni sen aldonaj problemoj.

Ne estis ankoraŭ vidata, sur la Tero, homo havanta trezoron, kies fruktoj bonefikas al neniu, liberiĝi de la leĝoj koncernantaj suferon kaj malsanon, maljunecon kaj morton.

Ni respektu la Diajn principojn de bono por ĉiuj.

Ni fidu, sed laboru.

Ni iru antaŭen, sed servu.

“Mi ne foriros de vi kaj ne forlasos vin” – diris al ni la Sinjoro.

Jes, la Sinjoro neniam forlasos nin, nek ĉesos nin helpi, sed, se ni ne volas dolorajn spertojn, Li esperas, kompreneble, ke ni ne lasu nin logi de iluzio, nek malestimu Lian ĉeeston.

El la libro
“Palavras de vida eterna”,
mediume skribita de Chico Xavier,
kaj al Esperanto tradukita de Joel do Ó.