SEA

 “Tial do ĉiu el ni respondos al Dio pri si mem.”
Paŭlo (Romanoj, 14:12.)

Bonfarantoj garantias.

Instruistoj edukas.

Paŝtistoj gvidas.

Amikoj apogas.

Kunuloj kuraĝigas.

Kontraŭuloj avertas.

Rilatoj helpas.

Preĝoj prilumas.

Lecionoj pretigas.

Malfacilaĵoj spertigas.

Elprovoj determinas.

Doloroj korektas.

Luktoj renovigas.

Problemoj proponas.

Solvoj montras.

Sintenoj rivelas.

Larmoj purigas.

Travivaĵoj postlasas signojn.

Laŭ vortoj de la apostolo Paŭlo, ĉiuj estuloj kaj ĉiaj situacioj, ĉiaj cirkonstancoj kaj ĉiuj aferoj estas disponigitaj laŭ kalkuloj de la Leĝo, tiel ke “ĉiu el ni respondos al Dio pri si mem.”

“Restadu en mi, kaj mi en vi. Kiel la branĉo ne povas de si mem doni frukton, se ĝi ne restas en la vinberarbo, tiel ankaŭ vi ne povas, se vi ne restas en mi.”
Jesuo (Johano, 5:9.)

Ni ion faras.

Ĉio ekzistanta ion faras.

Estaĵoj konsiderataj malŝatindaj konstante faras tion aŭ alion.

Ŝtonoj sentigas aspran sensaĵon.

Dornoj kaŭzas vundojn.

Koto estigas malpuraĵon.

Martelo disponigas batojn.

Observu, tamen, ke, se ni ion faras por bono, tiuj aĵoj, en niaj manoj, ŝanĝiĝas grandvaloraj iloj, ĉar ŝtonoj helpas en konstruaĵoj, dornoj, se paroli pri teknikaj aferoj, povas kunlabori en ĥirurgioj, koto, se taŭge prilaborita, fariĝas grundo por esti semata, kaj martelo taŭge uzata estas valora helpilo.

Tial ĉiu estulo ion faras laŭ la materialoj, el kiuj li tiras sian inspiron.

Plej malŝatindaj estaĵoj, eĉ se ili ne deziras, ĉiam estigas ion.

Deliktinto donas perturbon.

Toksomaniulo naskas sendisciplinon.

Pigrulo estigas mizeron.

Pesimisto proponas deprimon.

Kie ajn vi estas, vi ion faras konforme al influoj, al kiuj vi ligiĝas, kaj senkonscie efikas sur ĉiujn inklinantajn al via maniero agi.

Ĉiuj ni neeviteble ion faras.

Kiel lernantoj de la Evangelio, ĉe la kristana lernejo spiritisma, ni rememoru la lecionon de Kristo: “Mi restadas en vi, se vi restas en mi.”

Ni ekzistas.

Ekzistas ĉiuj kreitaĵoj elirintaj el la Kreanta Spiro.

Ŝtono ekzistas, planto ekzistas, besto ekzistas…

Ekzistas animoj laŭ siaj diversaj evoluŝtupoj.

Laŭ spirita senco, vivi estas io alia, ol ekzisti.

Vivo estas sperto inda je senmorteco.

Multaj ekzistas elĉerpantaj siajn sanon kaj eblecojn en malplenaj agadoj, aŭ eĉ implikantaj sin en konspiroj de malbono kaj teksantaj, kontraŭ si mem, dolorajn reenkarniĝojn.

Multaj ekzistas detruantaj sian propran cerbon danke al senutila skribado, aŭ eĉ esprimantaj sin por proponi neadon kaj kruelecon, kio rezultigos elaĉetajn suferojn.

Multaj ekzistas nuligantaj siajn horojn en sencela parolado, aŭ eĉ utiligantaj siajn vortojn por vundi kaj frenezigi siajn similulojn, kio rezultigos asprajn ŝuldojn.

Multaj ekzistas petantaj tiun aŭ alian koncedon por, tuj poste, ĝin perdi per sensenca agado, aŭ eĉ manovrantaj ĝin malfavore al aliaj, kio verŝigas larmojn, kies elsekigo postulos longan tempon.

Tiuj estigantoj de senutileco kaj delikto ekzistas, same kiel ĉiu el ni ekzistas.

Atentu do, kion vi faras.

Lulilo proponas ekzistadon, sed vivo estas faro nia.

Bonfaru, kaj sciu, ke nur bono havas forton subteni pacon.

Krome, se supera scio jam prilumas vian spiriton, vi ja plene scias, ke ĉiuj niaj faroj estas subordigitaj al Dia kontrolo.

Ĉiu homo disponas liberan volon krei sian destinon, tamen ĉiu individuo, en tiu aŭ alia sfero de homa ekzistado, vivas dum difinita tempo.

Tiranoj kaj sanktuloj, malbonfarantoj kaj herooj ĉiam atingas momenton sur la vojo, kiam la Supera Mondo determinas al ili paŭzon por meditado.

Ĉiuj grandaj figuroj de pasinteco kaj ĉiuj grandaj personoj sur la nuntempa Tero spertis, kaj spertos  momenton, kiam la vivo admonos: “ne plu”.

Preparu do viajn agadplanojn, uzu inteligentecon, faru uzon de aŭtoritato, poluru vortojn, mobilizu  interrilatojn, ĝuu korinklinojn, apliku monon, praktiku vian laboron, kaj signu vian ĉeeston, kie ajn vi estas, per bonfaroj favoraj al ĉies bono, ĉar kredu aŭ ne, akceptu veron aŭ ĝin rifuzu, jen kiam vi misfaras, kio lernigas, jen kiam vi juste agas, kio perfektigas, via agado daŭros nur ĝis la momento, kiam la Sinjoro  permesos.

“Tiel same fido, ne havante farojn, estas en si mem malviva.”
(Jakobo, 2:17.)

Vi parolas pri la bonaj karakteroj de certa semo, kaj montras ĝiajn kvalitojn, tamen, se iu neglektas sian devon ĝin planti, via parola klopodo fariĝos vana.

Vi fieras pri viaj senriproĉaj talentoj artismaj, tamen, se vi ne klopodas ilin esprimi, vi neeviteble falos en ridindan situacion antaŭ tiuj aŭdintaj vin.

Vi skizas grandvaloran projekton por konstrui imponan konstruaĵon, tamen, se vi ne komencas ĝin starigi, viaj planoj, eĉ se plej belaj, estos destinitaj ŝimi en forgeso.

Vi plene fidas al kreditoro pruntinta al vi certajn rimedojn, tamen, se vi ne kvitigos vin kontraŭ li, vi bankrotos.

Vi diskonigas avantaĝojn pri certa maŝino, tamen, se neniu provas funkciigi ĝian meĥanismon, la aparato, eĉ se plej utila, restos forgesita kiel sentaŭga brokantaĵo.

Tiel same okazas rilate animajn aferojn. Verdire, ni laŭdas la Dian providencon, fidas niajn esperojn al Kristo, admiras virton, kaj kredas al potenco de bono; tamen, se nenion ni faras koncerne bonajn farojn, nia fido, eĉ se vigla kaj brila, ne prosperos.